شیراز

شهر راز_شهر باغ_شهر شعر_شهر بهار

عرفی شیرازی
ساعت ٧:٤٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/۱/٧  کلمات کلیدی: شیراز ، فرهنگ مردم ، shiraz ، مشاهیر شیراز
مولانا محمد بن خواجه زین الدین علی بن جمال الدین شیرازی ملقب به جمال الدین و متخلص به عرفی از مشاهیر و شعرای شیراز است.
به کمال فضل و دانش و لطیفه گویی و حاضر جوابی معروف است و طرزی مخالف مسلک قدما در شعر در پیش گرفته و غالباً در اثر کثرت تشبیهات و استعارات او، اصل مقصود در شعرش مبهم می ماند. چند بار به هندوستان رفته و در دربار اکبر شاه هندی تقرب یافته است.
به علت این که چند بار ابوالفیض و برادرش علامی را که هر دو از اکابر هند بودند در مقام مناظره محکوم ساخته بود آن دو کینه و عداوت او را سخت به دل گرفتند.
عرفی قصیده رائیه ای پرداخته که مطلع آن این است:
 

نیافتم که فروشند بخت در جهان

بگشتم و درداکه هیچ شهر و دیاربازار

 
این قصیده شامل یکصد و هشتاد بیت است که برخی نیز به جوابگویی او برخاسته اند.
از رباعیات او یکی این است:
 

زاهد به فریب مرد و زن مشغول است

صوفی به عمارت بدن مشغول است

عاشق به هلاک خویشتن مشغول است

دانا به کرشمه سخن مشغول است

 

عرفی در سنه 999 در سن سی و شش سالگی درگذشت و جنازه او را از لاهور به نجف اشرف انتقال دادند.