شیراز

شهر راز_شهر باغ_شهر شعر_شهر بهار

بابا کوهی
ساعت ٩:۱٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/٦/٦  کلمات کلیدی: بابا کوهی ، شیراز ، shiraz ، مشاهیر شیراز

در سمت چپ دروازه قران در رشته کوه شمالی شهر شیراز کوه صبوی یا همان بابا کوهی واقع است.علت گذاردن این نام بر این کوه وجود آرامگاه عارف و بزرگ اواخر قرن چهارم (ه.ق)در دامنه این کوه می باشد.این ارامگاه  در اصل محل کوشه گیری این عارف بوده است.برای رسیدن به آن باید از بلوار جمهوری  مسیر خاکی وسر بالایی را پیش گرفته و به آن ارامگاه رسید.

در آنجا تعدادی اتاق  و یک حوض سنگی که توسط آب  باریکی که از چشمه ای که در همین کوه جاری است پر اب می شود دیده می شود .

در بالای این تفریح گاه ارامگاه بابا کوهی قرار دارد که در سال های اخیر توسط اداره اوقاف  بازسازی شده  است. وجود درختان کهن سال در این مکان  از قدیمی بودن این تفریح گاه خبر می دهد.

مردم شیراز از سال ۴۴٠(ه.ق) به بعد در سرما و گرما این راه گوهستانی را پیموده  و خود را به این مکان می رساندن  و با خواندن شعر های از عرفای بزرگ همچون سعدی ،حافظ و مولوی از آن بزرگان درخواست یاری و کمک می کنند.

ندانی که بابای کوهی چه گفت      به مردی که ناموس را شب نخفت
برو جان بابا در اخلاص پیچ            که نتوانی از خلق بربست هیچ
کسانی که فعلت پسندیده اند             هنوز از تو نقش برون دیده اند
چه قدر آورد بنده حور دیس                  که زیر قبا دارد اندام پیس
نشاید به دستان شدن در بهشت           که بازت رود چادر از روی

شیخ ابو عبدالله بن شیرازی(ابن با کوی)مشهور به بابا کوهی یکی از بزرگان و عرفای اواخر قرن چهارم هجری می باشید.

وی در سال ٣٣٧ (ه.ق) به  دنیا امد و در سال ۴۴٢(ه.ق) در گذشت وی در جوانی در محضر شیخ کبیر(ابو عبدالله خفیف) کسب علوم و عرفان کرد و بعد به خراسان رفت و با شیخ ابو سعید بن ابی الخیر ملاقات و گفتگو های  نمود.وی بعد از چند سال به شیراز بر گشته و گوشه نشینی را در کوه صبوهی(باباکوهی)شمال شهر شیراز برگزید. بعد از گذشت چندین سال  در هم آن جا عمر خود را به پایان برد و همان جا به خاک سپرده شد  .

علت نام گذاری او به بابا بعلت سالک بودنش در عرفان بود و چون در دامنه کوه صبوی زندگی می کرد به بابا کوهی(ابن باکوی) مشهور شد.

اما گروهی بر این اعتقادن که بابا کوهی شاعر از بابا کوهی عارف سوا  بوده و او در سال های بعد بر سر مزار ابن با کویه امد و به گوشه نشینی پرداخته و در همانجا مرده  ومدفون شده است . دیوانش هم به عنوان دیوان بابا کوهی منتشر گردیده است و علت این نظر آن است که علامه قزوینی گفته است قدیمی ترین نسخه این دیوان را در سال١٨٠٨ (ه.ق) یعنی بیش از ۶۵٠ سال بعد از ابن با کویه منتشر شده است که اکنون در موزه بریتانیا نگهداری می شود.